صف برای دریافت اینترنت؛ تجارت ایران زیر تیغ محدودیتهای دیجیتال
اینترنت نیم ساعته برای اتاق ایران، ابهام در نظارت و محدودیتهای اینترنتی، تجارت کشور را در شرایط سخت قرار داده و نگرانی از انتقال اطلاعات، ضرورت فرهنگسازی حرفهای در فضای مجازی را برجسته میکند.
سارا پوردلجو – جهانصنعت نیوز: صبح امروز انتشار تصویری از صف طولانی در اتاق بازرگانی ایران برای دسترسی نیمساعته به اینترنت، بار دیگر ابهامها و تناقضها درباره وضعیت اتصال اینترنت را برجسته کرد؛ تصویری که عملاً به بحث «دسترسی طبقاتی به اینترنت» دامن زد. این در حالی است که در جهان امروز، ارتباطات دیجیتال به ستون فقرات زندگی روزمره و فعالیتهای اقتصادی تبدیل شده و هرگونه اختلال در آن، فراتر از یک محدودیت فنی، پیامدهای اجتماعی و اقتصادی گستردهای به همراه دارد. قطع یا محدودسازی اینترنت نهتنها روند عادی کسبوکارها را مختل میکند، بلکه زنجیرهای از آسیبها را متوجه معیشت، تجارت و تبادلات مالی و اطلاعاتی میسازد. بر همین اساس، گفتوگویی با علیرضا مناقبی، عضو هیئت نمایندگان اتاق بازرگانی ایران، انجام شده است تا ابعاد این مسئله و آثار آن بر فعالیتهای اقتصادی مورد بررسی قرار گیرد.
وابستگی تجارت داخلی و خارجی به ارتباطات آنلاین
ما قطعاً میدانیم که فضای مجازی، اینترنت یا هر عنوان دیگری که برای آن بهکار میبریم، امروز به یکی از ضروریات زندگی مردم تبدیل شده است. تفاوتی نمیکند که استفاده از اینترنت مربوط به تجارت داخلی باشد یا تجارت خارجی؛ هرچند در حوزه تجارت خارجی، نیاز به اینترنت بهمراتب بیشتر و حیاتیتر است.در این چند روزی که اینترنت قطع بود، عملاً تمام امکانات ما نیز متوقف شد؛ بهگونهای که هیچگونه ارتباطی در اختیار نداشتیم. تجارت بدون ارتباط اساساً امکانپذیر نیست. تمام تبادلات مالی و همچنین تبادلات اطلاعاتی ما از طریق اینترنت انجام میشود و زمانی که این بستر وجود نداشته باشد، انجام هیچ کاری ممکن نیست. متأسفانه گرهزدن این موضوع به مسائل امنیتی، پیامدهایی برای بخش اقتصاد کشور و معیشت مردم ایجاد کرده است. از اینرو، لازم است این مسئله با فوریت بیشتری مورد بررسی قرار گیرد و برای آن تصمیمگیری شود. تفکیکهای موضعی یا محدودکردن دسترسی افراد، راهحل مناسبی به نظر نمیرسد. اینترنت باید در زندگی مردم حضور داشته باشد، چراکه کسبوکارها به آن وابستهاند و نمیتوان این دو را از یکدیگر جدا کرد.
فقدان شفافیت در فرآیند تصمیمسازی و اجرا
این پرسش مطرح است که این نوع تصمیمگیری بر چه مبنای فکری انجام میشود و چه دلایلی پشت آن قرار دارد؛ پرسشی که پاسخ آن را باید از تصمیمگیرندگان اصلی جویا شد. حتی اگر عنوان شود که برای نیم ساعت، یک ساعت یا نصف روز، اینترنت در اختیار یک محل خاص قرار میگیرد، باز هم مسئله حل نمیشود. بهعنوان مثال، اگر چنین امکانی صرفاً در اتاق ایران فراهم شود، فعالانی که در شهرستانها مشغول به کار هستند چه باید بکنند؟ آیا باید تمام کارکنان را بهصورت حضوری به یک محل خاص اعزام کرد؟ یا قرار است تلفنهای همراه افراد بهصورت موردی فعال شود؟ اگر بحث، بحث امنیتی است، تفاوت تلفن همراه یک فرد با فرد دیگر چیست؟ در نهایت، مشخص نیست این تصمیمها توسط چه کسی، با چه سازوکار و بر اساس چه نوع نگاه و استدلالی اتخاذ میشود. از این رو، اظهار نظر قطعی در اینباره دشوار است.
لزوم تفکیک ملاحظات امنیتی از فعالیتهای اقتصادی
با این حال، یک نکته روشن و غیرقابل انکار است: اینترنت امروز به اندازه نان شب برای مردم ضرورت دارد؛ نهتنها در ایران، بلکه در سراسر جهان. همانگونه که تلفن همراه روزگاری وجود نداشت اما امروز به جزئی جداییناپذیر از زندگی تبدیل شده است. اکنون شرایط بهگونهای است که بسیاری از مردم از تلفن همراه خود حتی بیش از برخی داراییهای دیگر محافظت میکنند، زیرا بخش عمدهای از امور زندگیشان از طریق آن انجام میشود. تلفن همراه بدون اینترنت عملاً کارایی خود را از دست میدهد.
تأثیر محدودیتها بر اقتصاد و تجارت کشور
در عین حال، مطرحشدن موضوع تعیین ناظر یا محدودسازیهای خاص نیز ابهامهای جدی ایجاد میکند؛ چراکه به نظر میرسد نگاهها نسبت به واقعیتهای موجود یکسان نیست. آنچه اهمیت دارد، شکلگیری یک فرهنگ درست در استفاده حرفهای از اینترنت در چارچوب فعالیتهای کاری است. مهمتر از آن، نباید فضایی ایجاد شود که همواره نگرانی از جابهجایی اخبار یا اطلاعات وجود داشته باشد. این موضوع بحثی جداگانه است و نباید کل بخشهای اقتصادی و تجاری کشور را تحتتأثیر قرار دهد. آنچه امروز بهوضوح قابل مشاهده است، قرارگرفتن بخش قابلتوجهی از تجارت کشور در شرایط سخت و نامطلوب است.
اخبار برگزیدهصنعت و معدنلینک کوتاه :