جنگ موشکها؛ متغیری که میتواند سرنوشت جنگ ایران را تعیین کند
در جنگ میان آمریکا و ایران، نتیجه در میدان نبرد صرفاً به قدرت آتش وابسته نیست، بلکه به یک متغیر لجستیکی تعیینکننده گره خورده است و آن ظرفیت سامانههای دفاع هوایی و ذخایر موشکهای رهگیر است. هر موشک یا پهپادی که ایران شلیک میکند، آمریکا و متحدانش را مجبور میکند از ذخایر محدود رهگیرهای گرانقیمت استفاده کنند. از این رو جنگ به مسابقهای تبدیل شده است میان سرعت نابودی توان موشکی ایران و سرعت مصرف ذخایر دفاعی غرب.
جهان صنعت نیوز – در نگاه نخست، برتری نظامی آمریکا و اسرائیل در آسمان خاورمیانه آشکار است. شبکهای از سامانههای دفاع هوایی پیشرفته از جمله تاد، پاتریوت و موشکهای رهگیر دریایی که برای محافظت از پایگاهها، شهرها و زیرساختهای حیاتی به کار گرفته شده است. این سامانهها توانستهاند بخش از حملات موشکی و پهپادی ایران را رهگیری کنند.
اما این موضوع یک محدودیت پنهان دارد. ذخایر رهگیرها نامحدود نیست. هر بار که ایران موشکی شلیک میکند، سامانههای دفاعی معمولاً دو موشک رهگیر برای اطمینان از نابودی آن پرتاب میکنند. به همین دلیل سرعت مصرف ذخایر دفاعی بسیار بالا است؛ موضوعی که به تدریج به عامل تعیینکننده در ادامه جنگ تبدیل میشود.
در چنین شرایطی، جنگ به یک رقابت لجستیکی تبدیل شده است. آیا آمریکا و اسرائیل میتوانند پیش از آنکه ذخایر دفاعیشان تحلیل رود، ظرفیت پرتاب موشک ایران را نابود کنند؟
زرادخانه ایران و محدودیتهای آن
برای ایران، موشکهای بالستیک ستون اصلی توان بازدارندگی به شمار میروند. برآوردها نشان میدهد ایران هزاران موشک کوتاهبرد و میانبرد در اختیار دارد که میتوانند اهدافی در اسرائیل و کشورهای خلیج فارس را هدف قرار دهند.
با این حال، محدودیت اصلی ایران تعداد موشکها نیست، بلکه تعداد سکوی پرتاب است. این سکوها اکنون هدف اصلی حملات آمریکا و اسرائیل هستند. نابودی این سکوها میتواند توان ایران برای ادامه حملات را به سرعت کاهش دهد. در عین حال، ایران توانایی نسبتاً بالایی برای تولید پهپاد دارد؛ تسلیحاتی که ساخت آنها ارزانتر و سریعتر است و میتوانند همچنان فشار نظامی را حفظ کنند.
فرسایش متقابل در یک جنگ لجستیکی
در روزهای نخست جنگ، صدها موشک و پهپاد به سوی اهداف منطقهای شلیک شده است. برخی کشورها از رهگیری دهها و حتی صدها موشک خبر دادهاند. هرچند این سامانهها موفق بودهاند، اما ادامه چنین روندی میتواند فشار سنگینی بر ذخایر دفاعی وارد کند.
در همین حال، آمریکا برای تقویت ذخایر منطقهای خود ناچار شده بخشی از تسلیحات مستقر در آسیا و نیمکره غربی را به خاورمیانه منتقل کند؛ اقدامی که به معنای ایجاد موازنه جدید در اولویتهای امنیتی واشنگتن است.
حتی پیش از این جنگ نیز محدودیت ذخایر موشکهای رهگیر مطرح شده بود. تولید سالانه برخی از این موشکها نسبتاً محدود است و در یک جنگ پرشدت میتواند بسیار سریع مصرف شود.
عامل تعیینکننده: زمان و تولید
نتیجه جنگ تا حد زیادی به زمان وابسته است. اگر آمریکا و اسرائیل بتوانند در مدت کوتاهی زیرساختهای موشکی ایران را نابود کنند، فشار بر سامانههای دفاعی قابل مدیریت باقی میماند. اما اگر جنگ طولانی شود یا جبهههای جدیدی مانند ورود نیروهای نیابتی گشوده شود، فشار بر ذخایر دفاعی بهسرعت افزایش خواهد یافت.
این جنگ تنها نبردی میان ارتشها نیست؛ بلکه رقابتی است میان سرعت تخریب توان موشکی ایران و ظرفیت صنعتی آمریکا برای تأمین سامانههای دفاعی. نتیجه این رقابت لجستیکی ممکن است بیش از هر عامل دیگری سرنوشت جنگ را تعیین کند.
اخبار برگزیدهسیاسیلینک کوتاه :