دلنوشته محمدرضا تابش در آستانه چهلمین روز درگذشت مادرش؛ از بی‌نشان‌ترین نشانه‌های مادی تا اوج بندگی عزتمند

وقتی در روز عرفه و فرازهای پایانی مناجات ابا عبدالله (ع)، خاک، پذیرای بدن سرشار از ایمانت شد، با اطمینان دریافتم، آن‌گونه که می‌خواستی، ایستاده مُردی.

میراث مادّی تو، همین یادگارهایی است که در عکس می‌بینیم:

عصایی، نه برای اعمال تحکّم و قدرت، بلکه برای تکیه بر زمین.

عینکی که وقتی بر چشمت قرار می‌گرفت، با حرکت مدادت، جدول کلمات متقاطع را به طرفهالعینی حل می‌کردی.

شانه‌ای، کتاب دعایی ، کارت بانکی که مستمری همسر نازنینت در آن واریز می‌شد و در نهایت، شناسنامه‌ای که به تاریخ چهارم خرداد، خط پایان بودنِ تو را رقم زد.

این‌ها گواهیست بر بی‌توجهی‌ات به دنیا؛ آن‌هم وقتی فرزند نماینده امام و امام جمعه استان یزد و خواهر رئیس‌جمهور بودی.

اما در برابر این وضعیت مادی، چه عظمت معنوی‌ای!

میراثت، فضیلت‌هایی بود که از پدر بزرگوارت (آیت‌الله خاتمی، معلم اخلاق) به ارث برده بودی: حُسنِ سلوک، مدارا، اخلاق نیکو و خردورزی؛ و از آن طرف از خاندان بزرگ مادرت (ضیایی)، حُسنِ تدبیر و مدیریت و کرامت.

محبوبیتت حاصل مناجات، دعا، مراقبه و محاسبه بود، نه از نام و جایگاه دنیوی.

تو ای نفس مطمئن، مصداق این آیه در سوره فجر بودی که در هر بامداد بعد از نماز صبح قرائت می کردی:

«یَا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّهُ، ارْجِعِی إِلَى رَبِّکِ رَاضِیَهً مَّرْضِیَّهً، فَادْخُلِی فِی عِبَادِی، وَادْخُلِی جَنَّتِی»

مادر عزیزم! تو ترجمان این بیت حضرت مولانا هستی که خوش سرود:

«مرا به گور سپاری مگو وداع وداع

که گور پرده جمعیت جِنان باشد.»

این رفتن، پرده‌ای بیش نیست؛ تو زنده‌ای در دل‌هایی که مهربانی را از تو آموختند و به وصالت در بهشت برین نایل خواهند آمد.

این ترانه زیبا که حالا زمزمه لبهای من است:

-«دل وقتی مهربونه، شادی میاد میمونه، خوشبختی از رو دیوار، سر می‌کشه تو خونه.»- نتیجه سال‌ها مهرورزی و بزرگی توست که خانه و خانواده و خاندان را به هم پیوند داده است.

یادت، همیشه، چراغ راهِ ماندگارِ خاندان و همهٔ شیفتگانِ اخلاق‌مداری، ساده‌زیستی، توکل و تقوا و ایمان است.

روح شادت، قرین رحمت حق و هم‌نشین حسین(ع).

اللهم ارحمها و اغفرلها.

فرزندت:محمدرضا تابش-دوم تیرماه۱۴۰۵

مصادف با شب تاسوعای حسینی

اجتماعی و فرهنگی