روش جدید دانشمندان برای غافلگیر کردن تومورهای سرطانی

جهان صنعت نیوز، زمان‌بندی هوشمندانه‌تر می‌تواند یکی از کلیدهای مؤثرتر کردن درمان سرطان باشد.

به نقل از ساینس‌دیلی، پژوهش جدید دانشمندان انگلیسی نشان می‌دهد که پزشکان می‌توانند با تغییر روش‌های درمانی پیش از این که تومور شانسی برای بهبودی داشته باشد، اثر درمان را افزایش دهند. آنها پیشنهاد می‌کنند که پزشکان به جای انتظار برای بازگشت سرطان پس از درمان اولیه، در حالی که تومور هنوز در حال کوچک شدن است به درمان دیگری روی بیاورند.

این راهبرد برای مقابله با مقاومت دارویی طراحی شده که یکی از بزرگترین موانع در مراقبت از سرطان است.

دکتر «رابرت نوبل»(Robert Noble)، سرپرست این پژوهش گفت: اگرچه تومورها ممکن است در ابتدا تحت درمان کوچک شوند، اما در بسیاری از موارد در نهایت دوباره رشد می‌کنند. این بازگشت به خاطر تعداد کمی از سلول‌های سرطانی است که با جهش‌های خود، سلول‌ها را در برابر درمان مقاوم می‌کنند.

جهش‌ها تغییراتی در دستورالعمل‌های ژنتیکی سلول هستند. برخی از آنها به طور تصادفی هنگام تقسیم سلول‌های سرطانی رخ می‌دهند. اگر یکی از این تغییرات به یک سلول امکان دهد تا در برابر دارویی که سایر سلول‌های تومور را از بین می‌برد زنده بماند، آن سلول مقاوم می‌تواند به تکثیر خود ادامه دهد. با گذشت زمان، بازماندگان آن ممکن است تومور را بازسازی کنند.

بر اساس رویکرد بالینی استاندارد، پزشکان اغلب تا زمانی به استفاده از یک درمان ادامه می‌دهند که آزمایش‌ها نشان دهند سرطان دوباره شروع به رشد کرده است. سپس، پزشکان ممکن است به سراغ دارو یا درمان دیگری بروند.

مشکل این است که انتظار برای بازگشت قابل مشاهده، زمان بیشتری را برای تکامل به سلول‌های سرطانی بازمانده می‌دهد. تا زمانی که پزشکان درمان دوم را معرفی کنند، برخی از سلول‌ها ممکن است از پیش جهش‌هایی داشته باشند که آنها را در برابر آن درمان نیز محافظت کند.

نظریه تکامل به رویکرد متفاوتی اشاره دارد. در این روش، پزشکان به جای این که منتظر بمانند تا درمان اول اثر خود را از دست بدهد، می‌توانند در حالی که تومور هنوز در حال پاسخ دادن به درمان است، به درمان دوم روی بیاورند. پژوهشگران این روش را به عنوان راهبرد «تا وقتی که درمان نشده است، آن را متوقف کن» توصیف می‌کنند. این ایده می‌تواند به ویژه برای سرطان‌هایی سودمند باشد که در آنها پزشکان از پیش می‌دانند که حتی مؤثرترین درمان اولیه نیز به دلیل مقاومت دارویی اغلب با شکست روبه‌رو می‌شود.

تغییر زودهنگام درمان‌ها می‌تواند تسلط هر گروه مقاوم از سلول‌های سرطانی را دشوارتر کند. هر درمان جدید، چالش متفاوتی را برای تومور به وجود می‌آورد و توانایی آن را برای سازگاری محدود می‌کند.

نوبل توضیح داد: رویکردهای تکاملی در زمینه‌های دیگر مانند مبارزه با مقاومت آنتی‌بیوتیکی یا پیش‌بینی این که در یک فصل خاص آنفلوانزا باید از چه واکسن‌هایی استفاده کنیم، بسیار موفق بوده‌اند. دلایل زیادی وجود دارد که فرض کنیم رویکردهای مشابه می‌توانند در تومورها نیز مؤثر باشند.

مقاومت آنتی‌بیوتیکی از طریق یک فرآیند تکاملی مشابه ایجاد می‌شود. باکتری‌هایی که در برابر یک دارو زنده می‌مانند، می‌توانند تولید مثل کنند و مقاومت خود را به نسل‌های آینده انتقال دهند. دانشمندان تکامل ویروس‌های آنفلوانزا را نیز زیر نظر دارند تا به تعیین این که کدام گونه‌ها باید هدف واکسن‌های فصلی قرار بگیرند، کمک کنند.

پژوهشگران معتقدند که درمان سرطان می‌تواند از همین نوع تفکر تکاملی بهره‌مند شود. نوبل و همکارانش برای بررسی این ایده، از مدل‌های ریاضی استفاده کردند که معمولاً برای مطالعه چگونگی تکامل گیاهان و حیوانات تحت فشارهای محیطی مانند تغییرات اقلیمی استفاده می‌شوند.

این مدل‌ها نشان می‌دهند که در بسیاری از موارد ممکن است استفاده از دو روش درمانی کافی نباشد. استفاده از سه یا چند روش درمانی می‌تواند سلول‌های سرطانی را تحت مجموعه‌ای از فشارهای متغیر قرار دهد و تولید جمعیتی را که قادر به مقاومت در برابر هر درمانی باشد، برای تومور دشوارتر کند.

این پژوهش در مجله «Genetics» به چاپ رسید.

منبع: ایسنا

دانش و فناوری